کسی دیگر نمی کوبد در این خانه متروک و ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع می سوزم و دیگر هیچ از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم درون کلبه تنهای خویش

اما کسی حال غمگین مرا نمی پرسد

و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم

درون سینه پر جوش خویش که کسی حال مرا نمی فهمد

و من چون تک درخت زرد پاییزم که هر دم با نسیمی می شود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند