ُ آن زمان که زندگی جان می گیردمن به آسمان ارغوانی رنگ می نگرم ُ

 و زندگی را آنچنان پوچ می پندارم ُ

تا مرگ رابا اشتیاق تمام طلب کنم ُ من مدتهاست از مرگ هراسی ندارم

 مشهور می شود نخواهم نگریست 

نگاه من به پستوهای تاریک فراموش شده ی درونم استُ

ُ هوایی به زلالی او و نه هوای پوسیده ی مصدود را ُ

و من به پاس واحترام گرانبهاترین هدیه رابا لبهایم به اوارزانی می دارم ُ

تا اومرا تا انتهای ابدیت به یاد آورد وعشق را دروجود نامرئی ام بدَمد

ُ آری من با صدایی طنین انداز به او خواهم گفت