آرزو مي كنم ديگر پرندگان آوازي نخوانند ،و آرزو میکنم تمام شقایق ها پژمرده شوند

غوطه ور در اين سكوت هولناك با اين افكار درهم و برهم ،

ناگاه ، احساس مي كنم سالها از پي هم گذشته اند ،

و بعد از گذشت اين سالها ، بوي كهنگي تمامي خاطراتم را پر كرده ،

اما هيچ كس ، تنهايي ام را درك نكرده است .نمی دانم چه بگویم و

آیا من همچنان دلتنگ مي مانم ؟آیا باز هم پنچره ی دلم رو به دیوار

 باز خواهد شد .
 
و آيا روزي غربت و تنهايي ام پايان خواهد يافت ؟و باز هم نمیدانم ........

 ديگر روياهاي زيبايم را به فراموشي سپرده ام ،دیگر نگاهم تنها

بر خاطرات تلخ خیره مانده
 
و ديگر صدايم تنها با آواي غم جاريست .

ناگاه از هجوم اينهمه افكار پريشان ، بغضم مي شكند ،

آرام آرام اشك از گونه هايم سرازير مي شود ،

و باز هم بيشتر تنهايي ام را حس مي كنم ...

اما نه ،
چشمانم ، در سايه ي اين تنهايي ها ، همچنان در انتظار است ،

و هنوز هم تا پرتو طلوعي ديگر ، منتظر توست تا باز آيي ،

آري ، باز آ ی

باز آی تا درد تنهايی ام را در تو فرياد کنم ،

باز آی و با آمدنت ، غوغاي غمبار غروب و تنهايي را از دلم دور کنی

و آسمان دلم را ، چون گذشته ، آبي کنی

sema