و امروز روز بعد  از آن شب سیاه و تاریک است روزی که من نتوانستم احساسم را بیان کنم

روزی که حرف رفتن زده بودی دلم گرفته بود کلمات یاری ام نمیکرد  تا بتوانم حرف دلم را

بگویم شاید می ترسیدم بغض گلویم بترکد و نتوانم ریزش اشگهایم را تحمل کنم اما شما چه ساده

گذشتی از همه چیز و حکم دادی و قضاوت کردی من در دادکاه تو محکوم شدم محکوم به

دوست نداشتن محکوم به چیزهای که شاید کمی بی انصافی بود محکومم کردی و رفتی

اما ای گاش می دانستی اینطور نبود ای گاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و ای گاش

می دانستی اگر حرفی نزدم چیزی نگفتم از رو خودخواهی و غرور نبود آن روز دلم گرفت

مثل یک غروب دلگیر یک غروب نفس گیر دلم از همه چیز و همه کس گرفته

درد دلهای دلم را با دل در میان می گذارم دلی که خود پر از درد است چون شما تحمل شنیدن

نداشتی چون یک روز برایت درد دل کردم و رازی را برایت گفتم که لازم بود بدانی

و شما نتوانستی تحمل کنی دلیلش این بود حق داشتی شاید من  نباید حرف میزدم شاید باید

سکوت می کردم امروز روزی بود که نتوانستم بگم نگذاشتی و شاید نخواستی

هرگز دلم اینگونه نبود و امروز احساس تنهایی بیشتری میکنم تنهای که شاید خودم

باعث آن بودم ناخواسته

این سکوتها این قهر و آشتی های که شما دیگر خسته شدی و تنها تنها دلیل رفتنت بود

کاش می شد نوشت حرف دل را ولی افسوس افسوس افسوس

و حالا رفته ای و زندگی را آغاز خواهی کرد بدون هیچ قهر و آشتی که من باعث آن بودم

تولدت مبارک و ایام خوشی را برایت آرزو میکنم

این وبلاک با نامت آغاز شد و در روز تولد نیز به پایان رسید نام زیبای که همیشه

در قلب من خواهد ماند تا پیان عمر