هیچگاه مثل آن لحظه آرام نبودم آنگاه که تو  را در آغوشم گرفتم

و زیبا ترین و پر احساس ترین لحظه زندگی ام لحظه ای بود که من با تو به اوج عشق رسیدم

لحظه ای که احساس کردم تو تنها ی تنها برای من و قلب شکسته ام می باشی

لحظه ای که احساس کردم یک اسیری در قلب مهربان تو میباشم

آن لحظه احساس میکنم یک عاشق واقعی هستم عاشقی که مدتها بود انتظار چنین عشقی را می کشید

آنگاه که بر لبان تو بوسه زدم تلخی زندگی ام همه از یادم رفت و طعم شیرین زندگی و عشق را در کنار تو چشیدم

هیچ لحظه ای در زندگی ام در آغوش گرفتن تو و بوسیدن از ان لبانت برایم زیبا نیست

با افتخار تو را در آغوش خویش خواهم برد و با تمام احساس به تو خواهم گفت

دوستت دارم

سرت را روی شانه هایم گذاشتی و درد دلهای عاشقانه ات را در گوشم زمزمه کردی و من تنها نشستم

و به درد دلهای عاشقانه ات گوش می دادم

هیچ گاه مثل لحظه ای که در کنار تو هستم شاد نیستم همیشه به انتظار آن نشسته ام که دیدار با

تو دوباره فرا رسد

در آغوش تو بودن یعنی به اوج عشق رسیدن

زندگی، راز بزرگی است که در ما جاريست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست
زندگی ، آبتنی کردن در این رود است
وقت رفتن به همان عریانی که به هنگام ورود آمده ایم
دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟
هیچ!!!
زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند
شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری
شعله گرمی امید تو را ، خواهد کشت
زندگی درک همین اکنون است
زندگی شوق رسیدن به همان
فردایی است ، که نخواهد آمد
تو نه در دیروزی ، و نه در فردایی
ظرف امروز ، پر از بودن توست
شاید این خنده که امروز ، دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با ، امید است
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک ،
به جا می ماند
 زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ
زندگی ، خاطر دریایی یک قطره ، در آرامش رود
زندگی ، حس شکوفایی یک مزرعه ، در باور بذر
زندگی ، باور دریاست در اندیشه ماهی ، در تنگ
زندگی ، ترجمه روشن خاک است ، در آیینه عشق
زندگی ، فهم نفهمیدن هاست
زندگی ، پنجره ای باز، به دنیای وجود
تا که این پنجره باز است ، جهانی با ماست
آسمان ، نور ، خدا ، عشق ، سعادت با ماست
فرصت بازی این پنجره را دریابیم
در نبندیم به نور ، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم
پرده از ساحت دل برگیریم
رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم
زندگی ، رسم پذیرایی از تقدیر است
وزن خوشبختی من ، وزن رضایتمندی ست
زندگی ، شاید شعر پدرم بود که خواند
زندگی شاید آن لبخندی ست ، که دریغش کردیم
زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت
زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست
من دلم می خواهد
قدر این خاطره را دریابیم.