در شبی از شبهای دلتنگی برای تو می نویسم

 برای تویی که تمام هستی ام در این دنیا بودی

لحظات آخر برای من دعا کردی و من دستت را نوازش می کردم

و نمی دانستم که این آخرین نوازشی است که می کنم

دوست داشتم می توانستم از دردت کم کنم اما توان این را نداشتم

بوسه ای بر صورتت زدم و گفتم دوستت دارم

و بعد از چند لحظه سکوت دیگر حرفی نزدی و تنهایم گذاشتی و رفتی

و من را تنها و غریب در این شهر پر از هیاهو تنها گذاشتی

بغض شدیدی تمام بدنم را فرا گرفته بود

نه توان گریه داشتم نه سکوت

مات و مبهوت شده بودم

رفتی و بعد از رفتنت باران اشگم چه معصومانه و بی صدا می بارد

هیچ کس مرک انسان را به حساب شکست او ننوشته است

باز خودم را به دست سرنوشت می سپارم

سرنوشتی که برایم تار و نامعلوم است

آغازم بد بود پایانش را نمی دانم

با تشگر از دوست و همکار بسیار مهربانم آقا رضا

                             روحت شاد و یادت گرامی باد

                                           دوستت دارم مادرم