مادر!

مادر، اگر دعاي شبانگاهيت نبود

من در لهيب آتش غم مي گداختم

مادر، اگر گناه نبود اين به درگهت

بي شک تو را به جاي خدا مي شناختم

تا ديده ام به روي جهان باز شد، زشوق

لبخند مهربان تو جا در تنم دميد

فرياد حاجتم چو برون آمد از گلو

دست نوازش تو به فرياد من رسيد

مادر، قسم به آن همه شب زنده داريت

که اندر سرم هواي تو هست و صفاي تو

آيينه دار مهر و عطوفت تويي، تويي

خواهم که سر نهم به خدا من به پاي تو

روزي که طفل زار و نحيفي بُدم زمهر

چون جان خود> مرا تو نگهدار بوده اي

مادر، به راه زندگي من فدا شدي

دايم مرا تو مونس و غمخوار بوده اي

دادي زکف جواني و مويت سفيد شد

اي واي من، که قدر تو اکنون شناختم

اکنون که پيريت به کنار آرميده است

من نيز سوي وادي محنت شتافتم