او نشست و باز هم نشست روزها يكي يكي از كنار او گذشت

روي هيچ چيز و هيچ جا از دعاي او اثر نبود هيچ كس

از مسير دعاي او با خبر نبود

با خودش فكر كرد پس دعاي من كجاست او چرا نميرسد ؟

شايد اين دعا راه را اشتباه رفته است !

پس بلند شد رفت تا به آن دعا راه را نشان دهد رفت

كه پيش از آمدن براي او دست دوستي تكان دهد

رفت پس چراغ چهار راه آسمان سبز شد رفت و با

رفتنش كوچه هاي خاكي زمين جاده هاي كهكشان سبز شد

او از اين طرف دعا از آن طرف در ميان راه با هم آن دو

رو به رو شدند دست توي دست هم گذاشتند و از صميم

قلب گرم گفتگو شدند

برفها كم كم آب ميشود شب ذره ذره آفتاب مي شود و

دعاي هر كسي رفته رفته توي راه مستجاب مي شود .