جغدی روی دیوار نشسته بود و زندگی را تماشا می کرد رفت و آمد آدمها

آدمهایی را می دید که به سنگ و ستون های دل می بندند

جغد اما می دانست که سنگها ترک بر میدارند و ستون ها فرو می ریزند

درها می شکنندو دیوارها خراب می شوند جغد همه اینها را می دانست

آرزوهایی درباره دنیا و بی وفایی ها و ناپایداری هایش خوانده بود

تا شاید پرده ضخیم دل آدمها با این آوازها کمی بلغزد .

روزی جغد به خود گفت بهتر است سکوت کنی و دیگر آواز نخوانی

آدمها آوازت را دوست ندارند میگویند بد یمنی و بد سگون و جز خبر بد چیزی نداری

قلب جغد شکست و دیگر آواز نخواند

سکوت جغد آسمان را افسرده کرد آن وقت خدا به جغد گفت

چرا دیگر آوازنمی خوانی؟؟؟؟

جغد جواب داد آدمها مرا و آوازهایم را دوست ندارند

خدا گفت !آواز تو بوی دل کندن می دهد و آدمها عاشق هستند و دل بستند

دل بسته اند به هر چیز بزرگ و کوچک و تو که مرغ تماشای این حقیقت

این حقیقت تلخ را دیده ایو آوازت طعم تلخ این واقعیت است

چون دل بستن سخترین و قشنگ ترین کار دنیاست و جغد به خاطر

خدا باز هم شروع به خواندن کرد . و آنکس که می فهمد می داند

آواز جغد پیغام خداست