سکوت ، تنهایی ،و بیم ،از فردا

و تکرا هم‌ آغوشی وزن و شعر و قافیه می‌شوم 

 گاهی آنقدر دلتنگ روزهای رفته‌ام که ثانیه‌های بازآمده را نمی‌بینم

در این اتاقهای آبی که یا پنجره ندارند

و یا پنجره‌شان به کوچه‌ای باز نمی‌شود 

رد نگاه‌های تو بر درخت پیر خودنمایی می‌کند

  و تکرار لمس کوچه‌ای که دیگر دوستش نداری

و بوی خیس خاک مرا بی هوش می کند

و نگاهی که تا عمق وجودم را آزارمی دهد

 با حترام  مي گويم

سلام
ديرروز يادگاري هايت همدم من شدند و به حرفهاي نگفته من

 گوش دادند
 و برايم دلسوزي كردند. با  همان سكوت تكراري خود  یاد آور

 بزرگي مهرباني هایت

  باز هم ستاره به ستاره جستجويت كردم.ولی نیافتمت

از كهكشان دلسپردگي من خسته شدي كه تاب ماندن نياوردي

 و بي خبر رفتي ؟

 آنقدر بي تاب ديدنت شده ام كه دلتنگي ام را به قاصدك سپردم

 و به هزار شعر و ترانه  به سوي تو فرستادم.

روزها و شبها به دنبالت آمدند و تو را نديدند. قاصدك هم برنگشت.

 شايد او هم شيفته نگاه مهربانت شده باشد،

اشكالي ندارد. تو عزيزي ، اگه يه قاصدك هم از من قبول كني ،

 خودش دنيايي است.

كاش ياسهايي كه برايت پرپر شدند و به سويت آمدند،

 دوست داشتنم را برايت آوازکنند

كاش باران ، تو را به ياد اشكهاي من بيندازد.

 نام تو را بر زبان مي آورم. نيم نگاهي به روزهاي تنهايي ام می کنم

 لحظه هاي زرد و بي صداي مرا

بگذار باز هم قاصدك ترانه هاي من در هواي دلتنگي تو پرواز كند.

مهربانم  ، يادم كن در هر شبي كه بي ستاره شد